غزل شمارهٔ ۵۷۴
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
ما مستانیم بی می و جام
خمها نوشیم بی لب و کام
بی نغمه و صوت می سراییم
سیر دو جهان کنیم بی گام
پیوسته بگرد دوست گردیم
نی سرداریم و نی سرانجام
سودا زدگان کوی عشقیم
در ما نسرشته اند آرام
نی وصل بکام دل نه هجران
ما سوخته ایم و کار ما خام
صید عشقیم و هست در خاک
این چرخ که کشته بهر مادام
مارا روزی که می سرشتند
طشت مستی فتاد از بام
شیدای ترا چکار با ننگ
رسوای غمت چه میکند نام
در وصف نعال عاشقان فیض
صافی طبعیست دردی آشام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş