غزل شمارهٔ ۶۱۳

آمده ام بدین جهان تا که ز نی شکر برم نامده ام که از شکر قصه برم خبر برم چیست شکر دهان او نی غم آن دهان او این نی پر گره به هم در شکنم شکر برم جهد کنم در این سفر تا که ذخیره را بسی تنگ شکر ز معدنش بر سر یکدگر برم بسته کمر به بندگی ناله کنان ز خود تهی لب به لبش چو نی نهم از لب او شکر برم دوست چو مغز من شود پوست بیفکنم ز خود تا که نماید آن من بی صدفی گهر برم آمده بسته ام کمر خدمت پادشاه را تا که ز یمن دولتش تاج برم کمر برم سر بنهم به پای او دل بنهم برای او جان بدهم برای او خدمت او به سر برم ظلمت و نور و خیر و شر هست درون یکدگر نور کشم ز ظلمت و خیر ز شر به در برم هر چه درین سرا بود جمله از آن ما بود آمده ام که مال خود جمع کنم به در برم دیده جان گشوده ام بو که در آید از درم تخم ولاش کشته ام تا که از او ثمر برم مونس و غمگسار من نیست به جز خیال او گر نبود خیال او با که دمی به سر برم کی بود آنکه وصل او روزی جان من شود بوسه زنم بر آن دهان غصه ز دل برون برم دوست به دست آورم نیست به هست آورم جان که به زیر آمده باز سوی زبر برم این غزلم جواب آنکه عارف روم گفته فیض آمده ام که سر نهم عشق تو را به سر برم