غزل شمارهٔ ۶۲۲

تا من نشوم بیخود هشیار نمی باشم تا دل ندهم از کف دلدار نمی باشم گر غیر شوم یکدم با ناز نه پیوندم تا یار نمی باشم با بار نمی باشم من هم من و هم اویم هم قلزم و هم جویم یک بینم و یک باشم بسیار نمی باشم آنرا که شود چاره ناچار فنا گردد چون چاره من شد او ناچار نمی باشم آنرا که رخش بیند هوشی بنمی ماند ز آنروست که من یکدم هشیار نمی باشم در دار چو باشد او غیری نبود دیار دیار چو باشد او در دار نمی باشم از یار وفادارم یکدم نشوم غافل در ذکرم و در فکرم بیکار نمی باشم گر صحبت او خواهی از صحبت خود بگذر با خویش چه باشم من با یار نمی باشم هر گاه که با غیرم در خوابم و بی خیرم بیدار چو می باشم بیدار نمی باشم او نیست چو در کارم بیکارم و بیکارم در کار چو می باشم در کار نمی باشم بیماری اگر بینی بیماری عشقست آن بیمار چو می باشم بیمار نمی باشم صد شکر بدرویشی هرگز نزدم نیشی آسایش خلقانم آزار نمی باشم ایانم و هموارم آسان کن دشوارم مانند گران جانان دشوار نمی باشم پایی چو رسد بر سر دستی فکنم اسپر از خاک رهم کمتر جبار نمی باشم ای فیض بس از دعوی از دعوی بیمعنی آن بس که بدوش کس من بار نمی باشم