غزل شمارهٔ ۶۵۰

شب ها حدیث زلف تو تکرار می کنم تسبیح روز وصل تو بسیار می کنم چون دم زند صباح ز انوار طلعتت جان را ز عکس روی تو گلزار می کنم از پای تا به سر همه تن دیده می شوم جان را به دیده قابل دیدار می کنم از غمزه نگاه تو بیهوش می شوم دل را ز چشم مست تو هشیار می کنم عکس تو چون در آینه دل درآیدم بی خود حدیث واحد قهار می کنم ترجیع بند هر سخنم ذکر خیر تست در هر کلام نام تو تکرار می کنم با مردمان حدیث تو گویم در انجمن تنها حدیث با در و دیوار می کنم گیرم سنای دل ز سنا برق روی تو دریوزه ای ز قاسم انوار می کنم غم را به یاد روی تو از سینه می برم دم را به ذکر موی تو عطار می کنم شب را به یاد زلف تو می آورم به روز چون روز شد ستایش رخسار می کنم آهنگ من چو کرد بر آهنگ می زنم دل را ز غم به ناله سبکبار می کنم گر سر من به غیر نگوید رفیق من زودش به لطف خازن اسرار می کنم هرکس که گوش جان به سخن های من دهد او را به صور موعظه بیدار می کنم هر کار خوب را که ز کردار عاجزم تحسین هرکه کرد به گفتار می کنم پنهان کن از خلایق گر عاشقی کنی با فیض هم مگوی که این کار می کنم