غزل شمارهٔ ۷۱۰

در دل هر ذره مهر جان ما دارد وطن میکشد بهر گل جان خارهای جور تن اینجهان و آنجهان از جان گریبان چاک کرد تا دهد جا جان ما را در درون خویشتن هر که قدر جان پاک ما شناسد چون ملک سجده آرد جان ما را ز آنکه شد جانرا وطن خاک ما دارد شرف بر جان ابلیس لعین ز آنکه این تن داد حق را آن ز حق دزدید تن نور حق پنهان شد اندر خاک از چشم عدو نور آتش دید در خود گفت کی باشد چومن اجر چندین ساله طاعت رفت از دستش برون چونکه پا بیرون نهاد از انقیاد ذوالمنن چون حسد برد و تکبر کافر شد رجیم در پناه حق گریزای فیض زین دو همچو من سعیها دارد بسی ابلیس در اهلاک ما تاتوانی سعی میکن در نجات خویشتن