غزل شمارهٔ ۷۱۰

زین دو شرر داغ دل هستی ما عبرتیست کاغذ آتش زده محضر کم فرصتیست زیر فلک آنقدر خجلت مهلت مبر زندگی خضر هم یک دو نفس تهمتیست آن همه پاینده نیست غلغل جاه و حشم کوس و دهل هرکجاست چون تب غب نوبتیست خاک ز سعی غبار بر فلکش نیست بار سجده غنیمت شمار عالم دون همتیست غیر غبار نفس هیچ نپیموده ایم باده دیگر کجاست شیشه ما ساعتیست چشمت اگر باز شد محو خیالات باش فهم تماشا کراست آینه هم حیرتیست تهمت اعمال زشت ننگ حقیقت مباد آدمی ابلیس نیست لیک حسد لعنتیست آینه در زنگبار چاره ندارد ز زنگ همدم بدطینتان قابل بی حرمتیست نخل گداز آبیار از بن و بارش مپرس گریه چه خرمن کنیم حاصل شمع آفتیست نم به جبین محو کن تا ندری جیب شرم گر عرق آیینه شد ننگ ادب کسوتیست شمع نسوزد چرا بر سر پروانه ها بت به غم برهمن ز آتش سنگش ستیست تاب و تب موج و کف خارج دریا شمار قصه کثرت مخوان بیدل ما وحدتیست