غزل شمارهٔ ۷۵۴

چاره ها رفت ز دست دل بیچاره من تو بیا چاره من شو که تویی چاره من در بیابان طلب بی سر و پا می گردد که تو را می طلبد این دل آواره من در طلب پا نکشم در رهش ار سر برود تا نیاید به کف آن دلبر عیاره من پخت در بوته سوداش دل خام طمع سوخت در آتش هجرش جگر پاره من جوی گردیده روان بود شرر گشت کنون به در و دشت زد آتش دل چو پاره من شاد و خرم خورد از شهد و شکر شیرین تر هر غمی کز تو رسد این دل غمخواره من گر تو صد بار برانی ز در خود دل را باز سوی تو گراید دل خود کاره من پاره های دل صد پاره به صد پاره شود گر تو یک بار بگویی دل صد پاره من هر کجا می کشیش بر اثرت می آید سر نهاده است تو را این دل بیچاره من من نه آنم که ز سودای تو دل بردارم عقل افسون چه دمد بیهده درباره من می برد لعل لبت دم بدم از دست مرا می شود ساقی من مانع نظاره من تا کی از غنچه خاموش تو در هم باشم ای خوش آن دم که به دشنام کنی چاره من میخورم خون جگر دم به دم از دست غمت کرده خو با غم تو این دل خونخواره من دل من پا نکشد از در میخانه به پند ناصحا دست بدار از دل می خورده من سرنوشت دل من رندی و بی پرواییست طمع زهد مدار از دل این کاره من یاد حق چون نکنی شاعریت آید فیض بار بیکار بکش ای دل بیکاره من