غزل شمارهٔ ۷۵۷

برون از چار و نه در چار و نه پیداست یار من به هریک رو کنم از شش جهت گردد دچار من به پیدایی نهان ست و بود در اولیٖ آخر به جمع بین اضدادش گره وا شد ز کار من مرا در کارها مختار گردانید و پس بگرفت به دست اختیار خود عنان اختیار من دلم را گه گشاید گاه بندد راه آسایش برای امتحان بندگی بر روزگار من گهم نزدیک خود خواند گهم از نزد خود راند نمی دانم چه می خواهد ز جان من نگار من صبا در گردنت در رهگذارش ریز خاکم را بود روزی بگیرد دامنش دست غبار من گهی باری نهد بر دوش جانم زین تن خاکی گهی برگیرد از دوش تنم صد گونه بار من گدازی می دهد در بوته محنت روانم را بکن گو هرچه خواهد اوست یار غم گسار من چه محنت ها که از تعظیم یاران می کشد جانم چه بودی گر نبودی در نظرها اعتبار من به صورت دوستان جان به سیرت دشمن پنهان نشد هرگز دمی یار وفاداری دچار من نمی دانم خلاصی کی میسر می شود جان را کجا خواهد کشیدن عاقبت انجام کار من خزان بگذشت و عمر فیض سرتاسر بدان امید که خواهد شد بهار عارضش روزی بهار من