غزل شمارهٔ ۸۰۸

قصه اندوه دل بسیار شد خاموش شو هر که بشنید این انین بیمار شد خاموش شو حرف درد عاشقان داروی بیهوشی بود ز استماع آن دلم از کار شد خاموش شو یاد ایامی که فخر نیکمردان بود عشق چون حدیث عشقبازی عار شد خاموش شو گوهر اسرار شاید کی بدست سفله داد بس سر از گفت زبان بر دار شد خاموش شو ذکر این افسانه ممکن بود تا در خواب بود فتنه اکنون زین صدا بیدار شد خاموش شو تاکنون در پرده بود این راز و درها بسته بود زاهد از بوی سخن هشیار شد خاموش شو گفتن اسرار با یاران بخلوت می توان مجلس ما مجمع اغیار شد خاموش شو چون ز ظاهر میزنم دم آفت دم خفته است گفتگو چون کاشف اسرار شد خاموش شو هیچ دانستی چه آمد رفته رفته بر زبان آنچه اخفا خواستیش اظهار شد خاموش شو نو بنو باید سخن در بیت بیت و حرف حرف یکسخن در یکغزل تکرار شد خاموش شو امر فرمایی بخاموشی و خودگویی سخن شرح کتمان سخن طومار شد خاموش شو خواست تا رمزی بگوید شد عنان از دست فیض گفتمش ناگفتنی بسیار شد خاموش شو