غزل شمارهٔ ۸۹۴
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
در دل و جان من چه جا داری
روی از من نهان چرا داری
آنکه دل در تو بسته پیوسته
تا بکی از خودت جدا داری
همه شب بر در تو مینالم
تو نگویی چه مدعا داری
ناامیدم مکن ز خود جانا
بامیدی که از خدا داری
آشنایی به جز تو نیست مرا
تو به جز من بس آشنا داری
چون تویی اصل خرمی و طرب
در غم و محنتم چرا داری
مس خود میزنم باکسیرت
که تو از حسن کیمیا داری
سوخت جانم از آتش دوری
بیدلی را چنین روا داری
دشمنان را بعیش و خرم شاد
دوست را در غم و بلا داری
هر چه او با تو میکند نیکوست
فیض آخر جز او کرا داری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş