غزل شمارهٔ ۹۰۹

گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی ترسم بسوزانی مرا تو آتشی تو آتشی من تیره و دل سوخته تو روشن و افروخته من سوخته من سوخته تو آتشی تو آتشی من نیستم الاخسی تو سوختی چون من بسی کی جان برد از تو کسی تو آتشی تو آتشی در وصل تو چون اخگرم میسوزم آتش میخورم در فرقتت خاکسترم تو آتشی تو آتشی گه گرمی آموزیم گاهی ز تاب افروزیم گاهی تمامی سوزیم تو آتشی تو آتشی چون شعله خندان و خوشی میسوزی وسر میکشی خوش خوش کشی خوش خوش کشی توآتشی توآتشی خوی توداغ من بس است رویت چراغ من بس است نورت سراغ من بس است تو آتشی تو آتشی از روی تو دارم ضیا از گرمیت دارم بقا آیم برت گردم فنا تو آتشی تو آتشی گه فیض را سر کش کنی گه صافی و بیغش کنی گه آتش آتش کنی تو آتشی تو آتشی