شمارهٔ ۱۳

منم که مهر نبی و ولی پناه من است دعای نایب حق ورد صبحگاه من است ز پادشاه و گدا فارغم بحمد الله گدای خاک ره دوست پادشاه من است ز وصل او نشکیبم گرم به تیغ زنند رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است به حال من نظری می‏کن ای امام زمان که التفات تو کفاره گناه من است‏ مرا ز دنیی و عقبی غرض وصال شماست جز این خیال ندارم خدا گواه من است بر آستان شما رو نهاده ‏ام زان روی فرا ز مسند خورشید تکیه‏ گاه من است ز موج‏های حوادث مرا چه باک ای فیض چو مهر حیدر و اولاد او پناه من است وگرنه ذکر حقم بر زبان خروشی نیست به دل محبت این قوم عذرخواه من است