شمارهٔ ۶

به خدا اگر به فیضت اثری رسد ز فیضت گذرد ز آسمان ها بدرد حجاب ها را صبا به لطف بگو ختم آل طاها را که فرقت تو به زاری بسوخت دل ها را قرار خاطر ما هم تو می ‏توانی شد که سر به کوه و بیابان تو داده ‏ای ما را برون خرام ز مغرب که تیره شد آفاق ز رسم خویش بگردان طلوع بیضا را بیا بیا که حضور تو مرده زنده کند ز آسمان به زمین آورد مسیحا را نماند صبر و سکون بعد از این به هیچ دلی به وصل گل برسان بلبلان شیدا را خوش آن زمان که به نور تو راه حق سپریم طریق و منزل و مقصد یکی شود ما را نهد به پای تو سر فیض و جان کند تسلیم گذشت قطره ز مستی چو دید دریا را