Birinci Ara Şarkı

(BİR YURDUN RÜZGÂRDAKİ SESİDİR) Dinleyin, bir oğlum dizelemeyi deniyor beni, kırağı çalmış dal uçlarımdan biri; ama hangi ben’i? Ben ona, büyük bölümü koyu karanlıklarda bir anneyim: Sorulardan yola çıkmış, elinde şiir asası ve yol iz bilmeyen ayaklarında çarıkları. Gözlerimde dibe çökmüş binyılların hüznünü arıyor. Hüznümde arıyor kendini. Ben ona binlerce soru işaretiyim, boşlukta savrulan bir yapraktır yüreği. Tenimin, toprağımın kokusunu arıyor, küllerimin hışırtısını. Dinleyin; sorular soruyor, zaman selinin sürükleyip götürdüğü şeylere dair. Bir Fenike gemici ezgisinden arıyor yanıtlarını, bir İlkçağ liriğinden, Ortaçağlı bir soneden. Uzak, gizemli bir ilâhiden, bir taş parçasından soruyor, bir yontunun giz vermeyen gözlerinden. Arada kör zaman ekranları, boşluklar, uzaklıklar, ölü ‘radyolink’ hatları. Çok şeyler yitmiş: Zamanın çalıları örtmüş çok renkleri, işaretleri. Kendi tarihinde kocamış, benim takvimimdeyse acemi acemi bir yalnız oğul, uzak sesimi arıyor. Gözyaşlarımın izini sürüyor, üzgün-umarsız Mermer bir yontudan kopmuş kolu arıyor, kolu bulsa yontuyu yitiriyor gözden. Yüreğine damlayan uzak gözyaşlarımı seziyor da anlamlandıramıyor. Eksik parçalarını arıyor bende; bir bulabilse içindeki mozaik tamamlanacak, bunu biliyor. Rüzgârlardan soruyor. Akşamın ilk doğan yıldızından. Sabahın son sönen yıldızından.1 Zamanların rüzgârından aşınıp okunmaz olmuş her şeylerden soruyor. Bir çırak ozan o. ‘İlk yüreği’ binyılların uzayında yitip gitmiş. Onu arıyor. 1: Ki aynı yıldızdır.