İki Boş Deniz Kabuğu

"Ben değiştim" gözleriyle bakıyor karşımdaki 'yabancı', biliyor ki ben de 'eski ben' değilim, ve bunu dillendirmeme konusunda -sanki- sessiz bir sözleşme var aramızda; birimiz konuşurken (dalgın sözcükler uçuşurken bezginlikler odasında), öbürünün aklı uzaklarda oluyor (bir Aşk'ın 'narenciye bahçesi' kuruyor o 'uzaklar'da). Arada bir birbirimize 'uyandığımızda' o uzak, eski Aşk'tan gazel yapraklar yağıyor aramıza. Artık başlıca işimiz -hiç çaresiz- birbirine ölen iki ruh ve gövdenin acıklı seslerini dinletmek birbirimize. Onca yaşanmışlıktan geriye kalan: içlerinden 'hiçliğin' uğultuları gelen iki boş deniz kabuğu işte.