Düşler Sokağı

Hüzne esir düştüğümüz Kalplerimizde kelepçe gecelerde Bir sığınak aradık seninle Dolaşmadığımız kent, dolaşmadığımız sokak kalmadı Hiçbir diyarı yaşayamadık seninle İşte o boşlukta kaybolduğumuz Ay tutulması gecelerde Acılarımızla, Hüzünlerimizle, Özlemlerimizle, Deli atan kalbimizle, Tam umudu yitirirken, Tam çaresizliğin girdabına düşerken Yola koyulduk Özgürce savrulmak için asilliklerimizde Kurduk seninle Düşler Sokağı'nı.. Sen savrulan rüzgarla daldın o sokağa Ben kollarında tanrıçanın söylediği şarkılarla Sessiz çığlıklarımla aktım ruhuna Zaman geldi Korktuk o sokaktan çıkmaya Korktuk tutkunun bizde bıraktığı izi çevremize salmaya En çokta kendimizden korktuk Bunun için kapadık Düşler Sokağı'nın kapısını Kim dışarıda kim içeride kalacak düşünmeden Şimdi hüzün dolu bu güz akşamında Anladım ki bir ben kalmışım Anladım ki ben hiç çıkamamışın Anladım ki ben kalbimi hapsetmişim o sokağa Ayrılık acısı tenime beynime abanıyor İçimde kopan kasırgaların ateşi Isıtmaya yetmiyor beni Beynim karıncalanıyor Sol yanım yaram kanıyor İçim acıyor Uyuyamayacak kadar üşüyorum Uyuyamayacak kadar ruhumu bırakmışım Yıllar sonra ben Düşler Sokağı'nda Sen hangi diyarda? .. Değişmedi canım hiçbir şey Yine aynı sesler kulağında Yine ruhum senle dolu Yine bedenimde sevginin sıcaklığı Yine dudaklarından dökülen ''bebeğim'' Yine dudaklarımdan dökülen ''aşkım'' Yine var olan ''arzularım'' Kelimelerin tükendiği anda artan kalp atışlarım Senle kavrulan tenim.. Her acı veren ayrılık sonunda Daha vurgun dönüşlerimiz aklımda Şimdi hüzün dolu bu güz akşamında Anladım ki ben hiç çıkmamışın Anladım ki ben kalbimi hapsetmişim o sokağa Anladım ki gidişinin acısıyla Ben sensiz senle kalmışım Düşler Sokağında Ya sen?