Nar-ı Yalnızlık

İskeleye yanaşıyordu güneş boş beşikte sallanan kundaksız bebeğin hıçkırıklarında boğuluyordu martı leşleri seferi fırtınalı geçen vapurlar soluklanacak bir liman ararken resmini yaktığım şehir gözlerimde büyüyordu kız kulesinin gölgesinde bir bardak çayın buharında demleniyordu anılar sonra vapur sireninde irkiliyordum yine seni yarım bıraktım bir gemi daha uzaklaşırken yüreğim dağılıyordu gözümde oluşan mavilikte yırtarak yanaklarındaki arkı el sallamıyordum bile ben yaşamasını yarım bıraktığım senin ardından kim geri verecek kaybettiğim zamanı yanılgılarıma törpülenen çocukluğumun yerine hangi sevda masalı İstanbul kadar katil bir türlü atamadığım ağulu sloganlarım var cebimde resmin eş zamanlı isyan bastırırken dilimi yak ulan yak diyor küfür baz saatlerin dilini deşerken İstanbul gibi bakıyorum sana tepeden şüpheli gibi baktıkça yazasım yazdıkça sevesim geliyor anlamıyorsun değil mi ulan sevmeseydim seni yapışırmıydım kaleme alnının çatından vururmuydum cümleleri ne yapayım söyle hayalini bana sen lazımsın yılgınım silkinip kendime gelememekten kırgınım sırra kadem basmandan yorgunum sırf izine rastlayamadığımdan öyle ya da böyle sevmeseydim seni keşke epeydir izini yokluyorum satır aralarında hani bulsamda pek diyecek birşeyim yok nasılsa bütün cümlelerini sigara parasına satmış adamım ben koymaz ki bu bana senin yokluğunun yanında seni kaybetmenin verdiği hengâmeyi bilemezsin bulutlar gözlerimden hiç eksik olmadı küs düşmüş aklım ile mantığım bir damla akıp gidiyor işte fütursuzca saymadım hiç kaç gemi kaç ömür götürdü benden sen say ki bir salâ da adım okundu İstanbul buhranlı bir sevda yaşamayacak üzerimi örten bir gecede kulaklarım sen diye çınlarken eminsizliğim kan kaybetti ne vakit geleceksin ben kendimden emin değilim artık yüzüme gazete kağıdı kapattılar gel teşhis et beni hediye ediyorum şimdi sana yokluğuna bindiğim tüm gemileri bırakıyorum ulan seni istasyonu olmayan bir limana yalnızlık abidesi An/kara ...