Yüksek Topuklu Sancılar

/insanların dilsiz çığlığına sabrı ören sağanaktır mor salkımlara huşu ile çarpan şiirin sureti / salaş bir yalnızlık zulasında masalımı saklarken kınında sakladığı kasveti dokur göğümün şakağına ilmek ilmek yutmak zorunda kalacağım kaçışı olmayan yangın bu umut ile yıkadığım ruhumu yine yeniden yangına teslim edeceğim derinliğinin kaosunda pusu kurdu dilim suskuya hüzün kentinin arş_ı endamını şiirlerimin yangını sardı kapısı kilitli bencil pencereli yüreklerde hapis kaldı huzuru zikreden kanatlarım belki de zamana susuşun abrasıydı en görkemli kıvranışlar dibe çöken gün tortuların pençesinde kelebek kanadı lal olan dudakların yamacı gama gebe sadakatim kalemimin ucundan akıp onu şiiri doğuracak doğarken son kırıntıyı da vereceğim buğulu anların ıslak tenine dili ahraz kalemi çağlayan ben yüzümü sürerim cennetine nar_ı cehennemde yanarken düşlerim gündüzüm gecenin koynunda kangren zulmetinde ay ışığı uçurumları perçeminde l/imansız enginlik sol yanımdaki fiyakalı sancıyı unutup sarmalı yaralarımızı şiir h a d i !...