غزل شمارهٔ ۱۳

نازم خدنگ غمزه آن دل پذیر را کز وی گزیر نیست دل ناگزیر را مایل کسی به شه پر فوج فرشته نیست چندان که من ز شست دل آرام تیر را منعم ز سیر صورت زیبای او مکن از حالت گرسنه خبر نیست سیر را وقتی به فکر حال پریشان فتاده ام کز دست داده ام دل و چشم و ضمیر را مقبول اهل راز نگردد نماز من گر در نظر نیاوردم آن بی نظیر را فرخنده منظری شده منظور چشم من کز جلوه میزند ره چندین بصیر را شد گیسوان سلسله مویی کمند من کز حلقه اش نجات نباشد اسیر را تا باد صبح دم زد از آن زلف و خط و خال آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش بوسیده درگه ملک ملک گیر را زیب کلاه و تخت محمد شه دلیر کار است ملک و ملت و تاج و سریر را