غزل شمارهٔ ۱۷۰

هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد وه که این سلسله صد سلسله جنبان دارد چنبر زلف تو گر نیست به گردون هم چشم پس چرا گوی قمر در خم چوگان دارد سر نالیدن مرغان قفس کی داند آن که از خانه رهی تا به گلستان دارد شد چمن انجمن از بوی خوشش پنداری که سمن در بغل و گل به گریبان دارد با وجودی که رخ از پرده نداده ست نشان یک جهان واله و یک طایفه حیران دارد بس که از الفت عشاق به خود پیچیده ست بر سر سرو سهی سنبل پیچان دارد کاش یعقوب بدیدی رخ او تا گفتی فرق ها یوسف من تا مه کنعان دارد تا نرفتم ز در دوست نشد معلومم که سر کی طلب این همه حرمان دارد تشنه لب کشت مرا شاهد شیرین کاری که لبش مشک ز سرچشمه حیوان دارد دوست را صبر دگر هست فروغی ور نه بوستان هم سمن و سنبل و ریحان دارد