غزل شمارهٔ ۱۷۰

تا زلف تو همچو مار می پیچد جان بی دل و بی قرار می پیچد دل بود بسی در انتظار تو در هر پیچی هزار می پیچد زان می پیچم که تاج را چندین زلف تو کمندوار می پیچد بس جان که ز پیچ حلقه زلفت در حلقه بی شمار می پیچد بس دل که ز زلف تابدار تو چو زلف تو تابدار می پیچد بس تن که ز بار عشق یک مویت بی روی تو زیر دار می پیچد تو می گذری ز ناز بس فارغ و او بر سر دار زار می پیچد هر دل که شکار زلف تو گردد جان می دهد و چو مار می پیچد ترکانه و چست هندوی زلفت بس نادره در شکار می پیچد هر دل که ز دام زلف تو بجهد زان چهره چون نگار می پیچد چون می پیچد فرید بپذیرش زیرا که به اضطرار می پیچد