غزل شمارهٔ ۲۶۹

گر در آید شب عید از درم آن صبح امید شب من روز شود یک سر و روزم همه عید خستگیهای مرا عشق به یک جو نگرفت لاغریهای مرا دوست به یک مو نخرید غنچه ای در همه گل زار محبت نشکفت گلبنی در همه بستان مودت ندمید هم سحابی ز بیابان مروت نگذشت هم نسیمی ز گلستان عنایت نوزید صاف بی درد کس از ساقی این بزم نخورد گل بی خار کس از گلبن این باغ نچید نه مسلمان ز قضا کام روا شد نه یهود نه شقی مطلبش از چرخ برآمد نه سعید رهروی کو که درین بادیه از ره نفتاد پیروی کو که درین معرکه در خون نتپید نیک بخت آن که در این خانه نه بگرفت و نه داد تیزهوش آن که در این پرده نه بشنید و نه دید از مرادت بگذر تا به مرادت برسی که ز مقصود گذشت آن که به مقصود رسید وقتی آسوده ز آمد شد اندیشه شدیم که در خانه ببستیم و شکستیم کلید ما فروغی به سیه روزی خود خوشنودیم زآن که هرگز نتوان منت خورشید کشید