غزل شمارهٔ ۳۱۳

تا به در میکده جا کرده ام توبه ز تزویر و ریا کرده ام خرقه تقوی به می افکنده ام جامه پرهیز قبا کرده ام خواجگی از پیر مغان دیده ام بندگی اهل صفا کرده ام کام خود از مغبچگان جسته ام درد دل از باده دوا کرده ام یک دو قدح می به کف آورده ام رفع غم و دفع بلا کرده ام چشم طمع از همه سو بسته ام قطع امید از همه جا کرده ام رخش سعادت به فلک رانده ام روی تحکم به قضا کرده ام از اثر خاک در می فروش خون بدل آب بقا کرده ام از زره زلف گره گیر دوست عقده ز کار همه وا کرده ام همت مردانه ز من جو که من خدمت مردان خدا کرده ام دوش فروغی به خرابات عشق انجمن عیش بپا کرده ام