غزل شمارهٔ ۳۷۴

یارب آن نامهربان مه دل فراگیرد ز کینم نرم گردد آهنش از تف آه آتشینم گر نگیرد دامنش داد از غبار هرزه گردم ور نیفتد بر رخش آه از نگاه واپسینم با نسیم طره او در بهارستان رومم با خیال صورت او در نگارستان چینم خود چه اندیشم ز هجران من که در بزم وصالم یا چه تشویشم ز دوزخ من که در خلد برینم گر تو میر مجلسی من هم محب تیره روزم ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا من که در باغ جنان هم شه پر روح الامینم پی به معنی برده ام در عالم صورت پرستی گر تو محو صورتی من مات صورت آفرینم منتهای مطلبم صورت نمی بندد فروغی تا به چشم خود جمال شاهد معنی نبینم