غزل شمارهٔ ۴۴۸

تیغ به دست آمدی و مست شرابی تشنه خون کدام خانه خرابی حسن تو بدرید پرده های وجودم عشق تو نگذاشت در میانه حجابی آه منی یا جهنده شعله آتش اشک منی یا ز دیده چشمه آبی ای که به برهان عقل منکر عشقی با تو چه گویم که در شمار دوابی دل ز غمت آخرم به ناله درآمد من که ننالیده ام ز هیچ عذابی زان به خطا کشتیم که کس نشنیده ترک خطایی رود به راه صوابی چشم تو خون بی حساب کرده ولیکن جرم تو ناورده کس به هیچ حسابی آه که در محفلت ز شرم محبت نیست مرا جرات سؤال و جوابی گر به حقیقت نه ای تو عمر فروغی بهر چه پیوسته مستعد شتابی