غزل شمارهٔ ۶۴

طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است ولی دریغ که آن هم همیشه بیمار است نگار مست شراب است و مدعی هشیار فغان که دوست به خواب است و خصم بیدار است چگونه در غم او دعوی وفا نکنم که شاهدم دل مجروح و چشم خون بار است هنوز قابل این فیض نیستم در عشق وگرنه از پی قتلم بهانه بسیار است پی پرستش خود برگزیده ام صنمی که زلف خم به خمش حلقه های زنار است نگیرم ار سر زلفش به راستی چه کنم که روزگار پریشان و کار دشوار است به هیچ خانه نجستم نشان جانان را که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است لبش به جان گران مایه بوسه نفروشد ندانم این چه متاع و چگونه بازار است ز سوز ناله مرغ چمن توان دانست که در محبت گل مو به مو گرفتار است فروغی آن رخ رخشنده زیر زلف سیاه تجلی مه تابنده در شب تار است