غزل شمارهٔ ۹۱

نخست نغمه عشاق فصل گل این است که داغ لاله رخان به ز باغ نسرین است فغان ز دامن باغی که باغبان آنجا همیشه چشم امیدش به دست گل چین است سپرده مرهم زخمم فلک به دست مهی که صاحب خط خوش بوی و خال مشکین است علاج نیست خلاص از کمند او ورنه ز پای تا به سرم چشم مصلحت بین است به عهد عارض گلگون او بحمدالله که کار اهل نظر ز اشک دیده رنگین است کسی که شهد محبت چشیده می داند که تلخ از آن لب نوشین به طعم شیرین است اسیر آن خط سبزم که مو به مو دام است غلام آن سر زلفم که سر به سر چین است به هر کجا که منم شغل اختران مهر است به هر زمین که تویی کار آسمان کین است سواد زلف تو مجموعه شب و روز است نگاه چشم تو غارتگر دل و دین است قد تو وقت روش رشک سرو و شمشاد است رخ تو زیر عرق شرم ماه و پروین است فروغی از سخن دوست لب نمی بندد که نقل مجلس فرهاد نقل شیرین است