Sonraları

benim de ölümüm gelip çatacak bir gün ışık dalgalarıyla parıldayan bir baharda uzak ve dumanlı bir kışta ya da feryat figandan arınmış benim de ölümüm gelip çatacak bir gün bu acı,tatlı günlerin birinde diğer günler gibi bomboş bir günde bugünün ve geçip giden günlerin gölgesinde gözlerim karanlık hollere dönecek soğuk mermerlere benzeyecek yanaklarım ansızın bir uyku alıp götürecek beni acının çığlığından boşalacağım defterime usulca kayardı ellerim şiirin büyüsünden kurtulurdu hatırlarım, ellerimde bir zamanlar alevlenirdi şiirin kanı toprak her an kendine çekmekte beni yıldan gelip yetişirler gömülmeme ah, belki aşıklarım gece yarısı çiçek bırakırlar kederli kabrime benden sonra ansızın bir tarafa çekilir karanlık perdeleri dünyanın yabancı gözler dolanır üzerinde defterlerimin, kağıtlarımın ufacık odama ayak basar benden sonra, hatıramdan habersiz biri aynanın önünde yerinde durur bir tel saç, bir taraf, bir elin izi kendimden ürker kalakalırım benden geriye kalan her şey yok olur ruhum bir teknenin yelkeni gibi uzaklaşır ufukta görünmez olur birbiri ardınca sabırsızca geçer günler, haftalar, aylar gözlerin bir mektup bekleyerek yollara dalıp kalır lakin benim soğuk bedenimi artık alıkoymuştur toprak, basmıştır bağrına sensiz, kalbin atışlarından uzakta kalbim çürür orada, toprağın altında benden sonra adımı yağmur ve rüzgar taşın yüzünden yıkayıp silecek yavaşça adın sanın efsanesinden arınıp mezarım adsız kalacak yol kenarında Çeviri: Makbule Aras