Leylâ Vü Mecnûn 1901-2000

Peyvendüni gayr ile eşitdüm Bi’llâh ki besî teaccüb etdüm Ey çeşme-i âb-ı zindegânî Sen cânum içindesen nihânî Bir lahza gözümden olmadun dûr Vaslun niçe oldı gayre makdûr Ger İbni Selâma nûr-ı Leylî Bir vech ile eylemiş tecellî Leylîden olan hayâli görmiş Öz vâhimesiyle ayş sürmiş Leylî demesün mana karîndür Kim ana hayâli hem-nişîndür Mecnûndan eder mi ol cüdâlığ Kim gayr ile ede âşinâlığ Ey gevher-i tâc ü tâc-ı târek Maksûduna yetdüğün mübârek Ashâb yığup tarab kılup şâd Bu hayr işi eyeleyende bünyâd Çoh zevk ile çekdüm intizârı Kim yâd edesen men-i figârı Sen hod demedün ki bir kulum var Boynında tarîk ile yolum var Ger sandun ise ki pür-huzûrem Şâyeste-i servet-i sürûrem Şart idi mana hem etmek i‘lâm Tâ men hem alam bu bezmden kâm Li’llâhi’l-hamd elüm değül dar Cân kimi nukûda kudretüm var V’er sandun ise ki nâ-tüvânem Âzürde-i mihnet-i cihânem Hem şart idi özr kılmak irsâl Etmek meni bir söz ile hoş-hâl Ne beyle edüp ne eyle ey gül Yahşi midür eylemek tegâfül Ey cânum içinde câna düşmen Her niçe ki düşmenem sana men Âyîn-i kadîmüni unutma Min yâr dut özge hûy dutma Gayr ile olanda şâd ü hurrem Takrîb ile yâd kıl bizi hem Nakş et bu murabbaı harîre Gör anı getür bizi zamîre Bu murâbba‘ Mecnûn dilindendür Gayr ile her dem nedür seyr-i gülistân etdüğün Bezm edüp halvet kılup yüz lutf u ihsân etdüğün Ahd bünyadın mürüvvetdür mi vîrân etdüğün Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün Lahza lahza müddeî pendin dür-i gûş eyledün Kana kana gayr câm-ı şevkini nûş eyledün Vara vara ahd ü peymânı ferâmûş eyledün Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğüm Gayre salup mihrüni bizden savutdun âkıbet Terk-i mihr etdün tarîk-i zulm dutdun âkıbet Ahdler peymânlar etmişdün unuttun âkıbet Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğüm Cürmümüz n’oldı ki bizden eyledün bîzârlığ Biz gamun çekdük sen etdün özgeye gam-hârlığ Sizde âdet bu mıdur beyle olur mı yârlığ Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdügün Çerh tek bed-mihrliğ resmini bünyâd eyledün Yahşi adun var iken döndün yaman ad eyledün Döne döne bizi gam-nâk özgeni şâd eyledün Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün Gönlümüz min-ba‘d zülfünçün perîşân olmasun Bağrumuz la‘lün hevâsiyle dahi kan olmasun Bî-vefâsen çeşmümüz yâdunla giryân olmasun Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün Va‘de-i vasl ile aldun sabrumuz ârâmumuz Olmadı her gün visâlünden müyesser kâmumuz Geçdi hecr ile Fuzûlîden beter eyyâmumuz Hanı ey zâlim bizümle ahd ü peymân etdüğün Tamâmî-i sühan Pâyâna çü yetdi sa‘y-i hâme Teslîm olındı Zeyde nâme Mektûb ile Zeyd olup sebük-per Azm eyledi eyle kim kebûter Çün yetdi nigâr olan diyâra Mekr ile visâle kıldı çâre Efsûn ile urdı sihrden dem Tâ İbni Selâma oldı hem-dem Leylînün eşitdi vasf-ı hâlin Keyfiyyet-i mihnet ü melâlin Dedi bilürem nedür devâsı Uş yazılu mendedür duâsı Bağlandı anun sözine ihlâs Halvet-geh-i kurbe kıldılar hâs Çün Leylîye zeyd oldı vâsıl Maksûdını etdi baht hâsıl Bir dem oturup gelüp kıyâma El urdı revân çıhardı nâme Ta‘vîz dedi vü kıldı ta‘zîm Evvel öpüp andan etdi teslîm Çün nâmeni aldı Leylî-i zâr Ol nâmeden aldı bûy-ı dildâr Bildi ki bir özge kayddür bu Ne nüsha-i Amr ü Zeyddür bu Ol feyzi bilüp özine ikbâl Göz merdümine yetürdi fi’l-hâl Çün nâmeye kıldı bir nezâre Cân kisvetin etdi pâre pâre Kim dür ala bahr-ı çeşm-i terden Lâ‘l ala hizâne-i ciğerden Ol nâmenün eyleye nisârın Efzûn ohıdı bildi mazmûn Fehm etdi maâni vü ibâret Bildi neyedür olan işâret Cânına kılup itâb te’sîr Ol nâme cevâbın etdi tahrîr Bu Leylînün Mecnûna peygâm-ı cevâbıdur Ve özr ü itâbıdur Bu tarz ile oldı kilki cârî Kim evvel-i nâme nâm-ı Bârî Mi‘mâr-ı binâ-yı akd ü peyvend Vehhâb-ı atâ-yı mâl ü ferzend İzhâr-ı vücûd eden ademden İcâd-ı hudûs eden kıdemden Meşşâta-i şâhed-i zemâne Sultân-ı bülend-âsitâne Bu nâme ki bir figârdandur Ya‘nî men-i bî-karârdandur Bir sâhib-i izz ü i‘tibâra Ya‘nî Mecnûn-i dil-figâra Ey hâk-bisât ü hâr-bister Kâm-ı dil-i teng ü dîde-i ter Her ta‘ne ki eylesen revâdur Senden hacîlem yüzüm karadur Besdür mana çekdüğüm hacâlet Şermendeliğümdeki melâlet Çün mu‘terifem ki var günâhum Öz lutfun eyle özr-hâhum Men gevherem özgeler hırîdâr Mende değül ihityâr-ı bâzâr Devrân ki meni mezâda saldı Bilmem kim idi satan kim aldı Olsaydı menüm bir ihtiyârum Olmaz idi senden özge yârum Ger töhmete olmışem giriftâr İkrâh ile menden olma bîzâr Bir dür değülem ki ola hakkâk Aldukda tasarrufumda çâlâk Ger İbni Selâma dil-fürûzem Şem‘-i şeb ü âftâb-ı rûzem Kâni‘dür ırağdan ala bir nûr Men andan ü menden ola ol dûr Dûr olsa görür fürûg ü tâbum Oldukda yahın çeker azâbum Fikr etme ki men neşât-mendem Bir dâm-ı gam içre pây-bendem Ne zehre-i seyr-i kûçe vü kûy Ne tâb-ı tapance-i ser ü rûy Gâhî heves eylesem figâna Evvel ana isterem behâne Ya ata vü ane eylerem yâd Ya sohbet-i hem-nişîn ü hem-zâd Ger rahtımı etmek eylesem çâk Hayyâtına olurem gazab-nâk Kim aybludur bu dâmen ü ceyb Cehd eyle ki zâhir olmaya ayb Gâhî taleb eylesem visâlün Bilmek dilesem ki n’oldı hâlün Bir çeşme yana olup revâne Gasl-i beden eylerem behâne Tenhâ olurem orada üryân Mûy-ı serüm eylerem perîşân Âyîneye eylerem nigâhı Hâlün görürem senün ke-mâhî Boynunda yoh özge tavkdan bâr La‘lümde bulınmaz özge güftâr Boynum kolunı diler havâdan La‘lüm lebüni sorar sabâdan Cândan gamun içre nâ-ümîdem Şemşîr-i cefâ ile şehîdem Kanlu kefenümdür al perde Men gûrdaem sağınma erde Gel şem‘-i mezârum eyle âhun Zîb-i lahd et gubâr-ı râhun Men bülbül-i bâğ-ı firkatem zâr Ammâ kafes içreem giriftâr Bilmem bu kafesde n’ola hâlüm Sındurdı belâ per ile bâlüm Bir vahşî ile ger etmişem hû Müstevcib-i serzeniş değül bu Vâhşîler imiş senünle hem-dem Hem-reng olubem senünle men hem Ey âşık-ı müst-mend ü mehcûr Dutgıl men-i müst-mendi ma‘zûr Sabr et niçe gün ki ola gerdûn Bu günleri eyleye diğer-gûn Ancak özüni nizâr sanma Ser-geşte-i rûzgâr sanma Bu şi‘ri ger ohısan demâdem Ma‘lûmun olur menüm gamum hem Bu murabba‘ Leylî dilindendür Girîbân oldı rüsvâlığ eliyle çâk dâmen hem Mana rüsvâlığunda dûst hem ta‘n etdi düşmen hem Reh-i aşk içre cân kıldum giriftâr-ı belâ ten hem Bu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem Eğer dutsam gamum elden nihân sabr u karârum yoh Ve ger şerh-i gam-ı pinhânum etsem gam-güsârum yoh Esîr-i bend ü zindânem elümde ihtiyârum yoh Bu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem Olupdur eşk-i hûn-âb ile gül-gûn çehre-i zerdüm Yanupdur âteş-i hicrâna cân-ı derd-perverdüm