Leylâ Vü Mecnûn 2101-2200

Bî-kesliğ olup sana mukarrer Bî-kes olasan müdâm ü bî-zer Âkil kişi dûr-bîn gerekdür Dünyâya ümîd bir direkdür Çün pendi düketdi ol hıred-mend Mecnûna tefâvüt etdi ol pend Devletlü sözine oldı mâil Bir fikr etdi ki ola âkil Kat‘ ede selâsil-i cünûnı Sevdâsınun olmaya zebûnı Terk eyleye ârzû-yı dildâr Aşka dahi olmaya giriftâr Ammâ yine aşk şehriyârı Fermânına çekdi ol figârı K’ey varı menüm olan cihânda Nen var senün bu cism ü cânda Câna tama‘ etme kim menümdür Terk eyle teni ki meskenümdür Menden geç ü cân ü tenden ayrıl Koy varlığunı özünle sen bil Gül-bün kimi kanı cûşa geldi Bülbül sıfatı hurûşa geldi K’ey ayn-ı salâh olan beyânı Va‘zı mana âfiyet nişânı Men hem muna kâilem ki pendün Mazmûn-ı kelâm-ı sûd-mendün Nisbet mana hayrdür değül şer Ger olsa eşitmeği müyesser Gerçi sözüne kulağ dutdum Ne sûd eşitdüm ü unutdum Sen deme ki dut haber sözümden Kim yoh haberüm menüm özümden Aşk aldı derûnum ü bîrûnum Getdi yele sabrum ü sükûnum Men akla teveccüh eylerem çoh Sevdâ yolumı duta ki yoh yoh Sen handan ü terk-i aşk handan Aşk-ı ezelî çıhar mı cândan Halkun sitemiyle câna yetdüm Terk eyle meni ki terkün etdüm Lutf eyle zaman zaman verüp pend Islâhuma olma ârzû-mend Artar elemüm bu mâcerâdan Âteş kimi cünbiş-i hevâdan Bir şîşe ki oldı pâre pâre Peyvendine hîç var mı çâre Teklîfümi kılma hânümâna Gör sür‘at-i gerdiş-i zemâne Çün sen hem anı koyup gedersen Anda meni iledüp n’edersen Ancak mana arz-ı mülk ü mâl et Oğlunı özün kimi hayâl et Farz eyle ki mâle oldı vâlî Getdi yine gayre koydı mâli Ol kişver-i aşk pâdişâhı Ol evc-i belâ vü derd mâhı Özr ile kılurdı eyleyüp âh Babasına şerh-i gam ki nâgâh Lerzân oluben ten-i hazîni Kan doldı kolından âstîni Elverdi atasına tehayyür Mecnûn dedi eyleme tefekkür Fasd eyledi ol büt-i perî-zâd Nîş urdı anun kolına fessâd Ol zahm eseri görindi mende Biz bir rûhuz iki bedende Bizde ikilik nişânı yohdur Her bir tenün özge cânı yohdur Sağınma ki oldur menem men Bir cân ile zindedür iki ten Hurrem olurem ol olsa hurrem Gam yetse ana mana yeter gam Ol pîr çü vâkıf oldı hâle İnsâf getirdü ol kemâle Bildi ki değül bu nakş bâtıl Olmaz hiyel ile aşk zâil Min-ba‘d nasîhat etmez oldı Ta‘n ile fazîhat etmez oldı Terk etdi tarîka-i nizâın Nevmîd olup eyledi vedâın Bu Mecnûn atasınun terk-i nizâ‘ etdüğidür ve Nâ-çâr hasretle vedâ‘ etdüğidür K’ey rişte-i gevher-i murâdum Âyîne-i hüsn-i i‘tikâdum Bir lahza bana terahhum eyle Güftârum eşit tekellüm eyle Pervâ-yı men-i şikeste-hâl et Azm-i sefer eyledüm halâl et Nâ-hoş sana menden idi ahvâl Men getmelü oldum imdi hoş kal Zinhâr şikâyet etme menden İnciklü hikâyet etme menden Dirlikde çün senden almadum kâm Tevsenliğe düşdün olmadun râm Budur keremünden iltimâsum Kim dutasen öldüğümde yasum Her lahza edüp figân ü zârî Toprağuma edesen güzârı Teklîf-i neşât ü ayş kılman Kim sen deyesen bu resmi bilmen Feryâd ü figândur asl-ı mâtem Sen hod bu revişdesen müsellem Öz âdetün ile nâle eyle Ecrini mana havâle eyle Budur garazum ki dûst düşmen Üstümde durup kılanda şîven Bî-kesliğüm olmaya mana âr Ma‘lûm edeler ki vârisüm var Çün kıldı vasiyyet ol perîşân Döndi eve geldi zâr ü giryân Derd ü elem etdi anı rencûr Kalmadı hayâtı şem‘ine nûr Derdine bulınmaz oldı dermân Mecnûn dedi verdi âkıbet cân Dünyâya ümîd dutmak olmaz Hergiz ölümi unutmak olmaz Hoş hâne-i ayşdür bu âlem Derdâ ki değül esâsı muhkem Bu Mecnûnun atasınun vefâtından haberdâr olduğıdur ve Mezârına yol bulduğıdur Sâkî mey-i lâle-fâm yoh mı Dözmen bu humâra câm yoh mı Öldürdi meni gam-ı nihânî Yohdur mı şarâb-ı ergavânî Gam def‘ine durma eyle tedbîr Elden geleni gel etme taksîr Dünyâ ki nigâr-ı dil-rübâdur Zinhâr sağınma bî-vefâdur Sen gerçi olupsen ana meftûn Oldur talebünde senden efzûn Sensen ana cehl ile taleb-kâr Oldur sana ilm ile hevâ-dâr Her niçe ki ana mihmânsen Ayş ü tarab ile kâm-rânsen Andan sefer ihtiyâr edende Kurb-i Haka yüz dutup gedende Göz sürmesi eyleyüp gubârun Tâ mahşer ola nigâh-dârun Yolunda özin verür fenâya Sahlar seni tapşurur bekâya Her kim ki bu nüktedendür âgâh Devrân-ı felekden etmez ikrâh Hem dirlikde azâbı olmaz Hem mevtden ictinâbı olmaz Bir gün ahıdup sirişk-i gül-gûn Necd üzre oturmış idi Mecnûn Min ta‘n ile bir cefâcı sayyâd Ol zâra yetişdi kıldı feryâd K’ey ârdan el içinde ârî V’ey nâkıs olan ıyâr-ı ârı Yoh sende nişân-ı nâm ü nâmûs Efsûs ki ârsuzsen efsûs İnsâf değül sitemde isrâf İnsâfsuz olduğuna insâf Dirlikde atanı etmedün şâd Bâri kıl anı ölende bir yâd Cân verdi mahabbetünde ol pîr Yâd eylemedün nedür bu taksîr Yohdur mı cibilletünde âzerm Allâhdan eylemez misen şerm Mecnûna bırahdı ol sadâ sûz Arturdı figânın ol siyeh-rûz Bârân kimi daşa urdı başın Mey kimi ayağa tökdi yaşın Kabrin sorup istedi nişâne Oldı gözi yaşı tek revâne Çün gördi atasınun mezârun Şem‘ eyledi ana cism-i zârın Târ-ı tene derdi tâb verdi Dil âteş ü dîde âb verdi Levh eyledi göğsini mezâra Dırnağ ile kıldı pâre pâre Bağrına basup mezâr-ı pâkin Gül yaprağı etdi levh-i hâkin Efgân ile tâze kıldı mâtem Efgânı içinde derdi her dem K’ey bânî-i bünye-i vücûdum İsyânı ziyân rızâsı sûdum İrşâdunı bilmedüm ganîmet Yüz vây ki fevt olındı fursat Yüz hayf ki dutmadum tarîkun Bir niçe gün olmadum refîkun Feyzün bana olmadı müyesser Sen hayr dedün mey eyledüm şer Cevr ile sana cefâlar etdüm Yanlış vardum hatâlar etdüm Ey devletüm olma dûr menden V’ey şem‘ götürme nûr menden Olsam gam-ı âleme giriftâr Ancak sen idün enîs ü gam-hâr Hem-râzum idün şikâyetümde Dem-sâzum idün hikâyetümde N’oldı gamuma getürmedün tâb Korhutdı seni meğer bu girdâb N’oldı sebep eyledün azîmet Menden mi idi sana hezîmet Ey menşe’-i cevher-i hayâtum Hoşnûdlığundadur necâtum Bildüm işümi günâhkârem Geldüm sana hâr ü şerm-sârem Dünyâda seni men eyledüm zâr Ukbâda meni sen eyleme hâr Yahdun meni âteş-i cefâya Saldun gam u mihnet ü belâya