Leylâ Vü Mecnûn 2201-2300

Sen meyl-i ferâğ u râhat etdün Bir künc dutup ferâğat etdün Göster mana hem tarîk-i râhat Kim sen nişe eyledün ferâğat Kim eyledi hall müşkilâtun Kim verdi bu gussadan necâtun Şeb-tâ-seher ol esîr-i hicrân Mâtem dutup etdi âh u efgân Çün müşge tökildi gerd-i kâfûr Zulmâta bırahdı pertevin nûr İhyâ kıluben merâsim-i vecd Dutdı reh-i gûr-hâne-i necd Tamâmî-i sühan Erbâb-ı kemâle ol ıyândur Kim hüsn ile aşk tev’emândur Aşk âyîne-i cihân-nümâdur Keyfiyyet-i hüsn ana cilâdur Hüsn olmasa aşk zâhir olmaz Aşk olmasa hüsn bâhir olmaz Hüsn olmasa aşkdan ne hâsıl Ma‘şûk eder ehl-i aşkı kâmil Aşk olmaz olursa hüsn olur hâr Aşk iledür ehl-i hüsne bâzâr Ne ansuz olur munun sürûrı Ne munsuz olur anun zuhûrı Mecnûn idi şem‘-i meclis-efrûz Leylî ana âteş-i ciğer-sûz Mecnûn idi câm-ı râhat-efzâ Leylî ana bâde-i musaffâ Leylîden idi kemâl-i Mecnûn Hüsn ile olurdı aşkı efzûn Mecnûndan idi cemâl-i Leylî Aşk idi eden cemâle meyli Bir gün Mecnûn-ı dil-şikeste Sahrâda gezerdi zâr ü haste Bir safhada gördi iki peyker Leylî Mecnûn ile musavver Mahv eyledi nakş-ı dil-sitânın Koydı özinün hemîn nişânın Sordılar ana hakîkat-i hâl Kim nişe bir oldı iki timsâl Dedi bize birdürür hakîkat Birlikde yaraşmaz iki sûret Olmak gerek ehl-i dâniş âgeh Kim biz ikilikdenüz münezzeh Sâil dedi bu değül midür âr Kim yâr ola yoh sen olasen var Sen nişe kalursen ol olur hâk Bâri anı koy sana kalem çek Dedi reh-i aşkda ne lâyık Ma‘şûk ola nikâb-ı âşık Uşşâk ten ü habîb cândur Ten zâhir ü tende cân nihândur Ma‘şûka ne bâk olursa mestûr Âşık gerek el içinde meşhûr Kim âleme âşık ahıdan yaş Ma‘şûk kim olduğın kılur fâş Bu Mecnûnun şemme-i keyfiyyet-i hâlidür ve Ba‘zı sıfât-ı kemâlidür Mecnûn idi mülk-i derd şâhı Hayl-i ded ü dâm anun sipâhi Âhûnun alurdı müşgi bâcın Rûbâh semûrınun harâcın Bir server idi kerîm ü âdil Cümle ded ü dâma adli şâmil Hûn-i ciğerinden ol vefâ-dâr Hûn-hârları kılurdı hûn–hâr Hûn-âb-ı ciğer töküp demâdem Kılmazdı sibâ‘ rızkını kem Devrinde derendeler olup râm Dutmışdı biri biriyle ârâm Gûr olmış idi perenge hem-râz Gürg olmış idi gevezne dem-sâz Şîr olmış idi enîs-i nahçîr Nahçîr emerdi şîrden şîr Yanında dutardı mûr hâne Göz yaşından yığardı dâne Gâhî olup eşki seyli kâim Seylâba gederdi min behâyim Geh odını tende tâb ederdi Min cân-veri kebâb ederdi Bel olmış idi elinde dırnağ Yerden savururdı başa toprağ Mûyında gubâr olup ferâhem Eşkiyle çeküp zaman zaman nem Âhû-bere sebze-zârı oldı Gül-zâr-ı cünûn bahârı oldı Ger dutsa idi gevezn ile hû Ahardı gözinden ol kadar su K’ol sudan olurdı tâze vü ter Hem berg verürdi şâhı hem ber Her lahza alup eline bir mâr Hursend oluben der idi ol zâr K’ol sünbül-i müşg-bûnı dutdum Ser-rişte-i ârzûnı dutdum Kaplan kimi cân urdı min dâğ Aslan sıfatı uzatdı dırnağ Arslanlarun oldı pîşvâsı Kaplanların oldu muktedâsı Bu Mecnûnun sıdk ile münâcât etdüğidür ve Nâvek-i duâsı hedef-i icâbete yetdüğidür Bir gece ki zulmet-i ziyâ-sûz Zülf-i şebi etdi bürka‘-i rûz Bir la‘li edüp sipihr nâ-yâb Gösterdi yerine min dür-i nâb Bir sancağı eyleyüp nigûn-sâr Min mehçe-i râyet etdi izhâr Katra katra hakîm-i eflâk Haşhâşlarında dutdı tiryâk Dâne dâne arûs-ı gerdûn Kaftânına tikdi dürr-i meknûn Girdâbâ düşüp sefîne-i Mâh Kıldı özine mecerreden râh Saçıldı Utâridün midâdı Arturdı bu safhaya sevâdı Zühre dağıdup siyâh gîsû Gîsûsı içinde gizledi rû Hurşîd nihân olup sitâre Göz açdı târik-i intizâra Deprendi ser-i sinân-ı Behrâm Feth oldı ana vilâyet-i şâm Bircîs girüp siyeh libâsa Hurşîd gamında batdı yasa Âyîne olup sipihr-i gerdân Bahdı ana aks saldı Keyvân Gerdûna sevâbit oldı mismâr Tâ tökmeye dün bisâtı perkâr Gökde Hamel oldı âşikâre Âhû-bere çıhdı sebze-zâre Gâv-ı felek oldı gâv-ı anber Doldurdı cihâna anber-i ter Cevzâ kemeri murassa‘ oldı Gerdûn bedeni mülemma‘ oldı Harçenk kılup seher yelin def‘ Hâsıyyeti verdi zulmete nef‘ Oldı Esed âftâbdan dûr Pür-dûd misâl-i şem‘-i bî-nûr Gîsûsına verdi Sünbüle tâb Müşg üstine tökdi anber-i nâb Mîzânı edüp felek terâzû Sarrâf-ı zemîne çekdi lû’lû Akreb bırahup kemend-i pür-ham Dîv-i şebe kıldı kayd-i muhkem Kavsini kurup sipihr-i lâib Atıldı hadeng-i necm-i sâkib Büzgâle-i âsman töküp mû Gök safhasın eyledi siyeh-rû Delvi delüp âfet-i zemâne Min katra saçıldı âsmâna Hût eyledi habs-i Yûnis-i rûz Berk-ı şafak oldı âsmân-sûz Arz eyledi Ahbiye hibâsın Cebhe dahi cebhesin ziyâsın Hek’a verdi cemâle zîver Hem Hen’a mükellel etdi efser Şarteyn ü Butin Simâk ü İklîl Nûr etdiler âsmâna tahvîl Tâ sâdır ü vâride Neâyim Sarf eyleye Sarfe ile dâim Tezyîn içün etdiler müheyyâ La‘lin Deberân dürin Süreyyâ Verdi reviş-i sipihr-i ahdar Tertîb-i mukaddem ü muahhar Mecnûn mütehayyir ü perîşân Kalmışdı sipihr işinde hayrân Gerdûna açardı dîde-i ter Yer yüzine doldururdı ahter Her ahtere arz-ı hâl ederdi Min ârzû-yı muhâl ederdi Evvel olup âsmâna mâil Şerh etdi Utâride gam-ı dil K’ey ehl-i hisâba kâr-fermây Müstevfî-i akl ü müşrif-i rây Ey nâsih-i nüsha-i meânî Fihrist-i rümûz-ı âsmânî Kassâm-ı mekâsıd ü metâlib Ressâm-ı menâsıb u merâtib Derd-i dilümün hisâbı çohdur Sende özge debîr yohdur Bir nâmeye derdümi rakam kıl Sultânuma arz et kerem kıl Şâyed eser ede feyz-i hâmen Ta‘vîz-i cünûnum ola nâmen Gördi ki Utârid anlamaz râz Bir özge terennüm etdi âğâz Dönderdi yüz andan ağlayup zâr Merrîhe niyâzın etdi izhâr K’ey vâlî-i mesned-i şecâat Şemşîrüne âlem ehl-i tâat Sen sâhib-i nuset ü zafersen Erbâb-ı silâha tâc-ı sersen Men âcizem ü kavîdür ağyâr Men bî-kes ü hasmdur sitem-kâr Âcizlere lutf edüp meded kıl Bî-keslerden belânı red kıl Çek tîğunı eyle def‘-i düşmen Tâ dûsta hem-nişîn olam men Çün gördi bülend yerdedür kâm Ne Tîr yeter ana ne Behrâm Tiğ ile kalemden oldı nevmîd Dutdı reh-i bârgâh-ı tevhîd Dergâha dutup ruh-i niyâzın Ma‘bûdına arz kıldı râzın K’ey tîğe muîn ü kilke rehber Behrâm-gulâm ü Tîr-çâker