Leylâ Vü Mecnûn 301-400

Sâkî meded et ki derd-mendem Gam silsilesine pây-bendem Gam def‘ine câm-ı mey devâdur Tedbîr-i gam eylemek revâdur Senden ne inâyet olsa vâki‘ Fikr etme ki menden ola zâyi‘ Men bir sadefem sen ebr-i nîsân Ver katra vü al dürr-i galtân Sensen hurşîd ü men siyeh hâk Ver âteş ü al cevher-i pâk Rahm et et ki garîb ü hâk-sârem Bî-mûnis ü yâr u gam-güsârem Ol bir niçe hem-dem-i muvâfık Ya‘nî şuarâ-yı devr-i sâbık Tedrîc ile geldiler cihâna Ta‘zîm ile oldılar revâne Devrân oları muazzam etdi Her devr birin mükerrem etdi Her birine hâmî oldı bir şâh Zevk-ı sühaninden oldı âgâh Türk ü Arab ü Acemde eyyâm Her şâire vermiş idi bir kâm Şâd etmiş idi Ebî Nuvâsı Hârûn Halife’nün atâsı Bulmışdı safâ-yı dil Nizâmî Şirvan Şâh’a düşüp girâmî Olmışdı Nevâyî-i sühan-dân Manzûr-ı şehenşeh-i Horâsân Söz gevherine nazar salanlar Gencîne verüp güher alanlar Çün kalmadı kalmadı fesâhat Erbâb-ı fesâhat içre râhat Ol tâife çekdi hırkaya baş Hâletlerin etmez oldılar fâş Tâ olmaya resm-i şi‘r mefkûd Ebvâb-ı fünûn-ı nazm mesdûd Lâzım mana oldı hıfz-ı kânûn Zabt-ı nesak-ı kelâm-ı mevzûn Nâçâr dutup tarîk-i nâmûs Râhatdan olup müdâm me’yûs Ahdi söze üstüvâr kıldum Eş‘âr demek şiâr kıldum Çün halka hilâf-ı müddeâyem Anlar zu‘mınca süst-râyem Her söz ki gelür zuhûra menden Min ta‘ne bulur her encümenden Eyler hased ehli bağlayup kîn Tahsîn ivâzına nefy ü nefrîn Ümmîd ki ref‘ olup küdûret Tağyîr-pezîr ola bu sûret Ol kavm bu gülşene girende Bu gülşen içinde gül derende Gül tâze idi vü gonca nev-hîz Depretdükçe nesîm-i gül-rîz Anlar güli derdiler men-i zâr Hâlâ dilerem derem has ü hâr Bu bezme olar verende tezyîn Mey sâf idi bezm hem nev-âyin Mey sâfı olara oldı rûzî Kaldı mana dâğ-ı derd sûzı Bu dürde men olmışam hevâ-hâh Bir neş’e verür mi bilmezem âh Bu pâdişâh-ı İslâmun duâ-yı devletidür ve Kahramân-ı enâmun senâ-yı şevketidür Sâkî kerem eyle câm gezdür Dutma kadehi müdâm gezdür Devrâna çok i‘tibâr kılma Gezdür kadehi karâr kılma Tök alup ele gümüş sürahî Zer sâgara rûh-bahş râhı Sarf eyle riâyetümde eltâf Tenhâlığumı gör eyle insâf Şuğlüm bu bisât içinde çohdur Senden özge mededci yohdur Hem-demliğüm eyle âr kılma Menden nefret şiâr kılma Ger bilmez isen ki men ne zâtem Ne zulmet-i çeşme-i hayâtem Feyz-i hünerüm şarâbdan sor Sûz-ı cigerüm kebâbdan sor Dutsan elini men-i fakîrün Hak ola hemîşe dest-gîrün Men şâir-i Mûsevî-kelâmem Sâhirlere mu‘ciz-i tamâmem Men sâhir-i Bâbilî-nijâdem Hârûta bu işde üstâdem Söz derkine sarf edüp firâset Emlâkine bulmışam riyâset Geh tarz-ı kasîde eylerem sâz Şeh-bâzum olur bülend-pervâz Geh de’b-i gazel olur şiârum Ol de’be revân verür karârum Geh mesnevîye olup heves-nâk Ol bahrden isterem dür-i pâk Her dilde ki var ehl–i râzem Mecmû‘-ı fünûna aşk-bâzem Bir kâr-gerem hezâr-pîşe Cânlar çeküp isterem hemîşe Dükkânum ola revâc-ı bâzâr Her istedügin bula hırîdâr Bu bir tarîk ile kesr-i nefsdür ve Mukaddime-i medh-i pâdişâh-ı asrdur Sâkî ne idi bu câm-ı gül-gûn Kim eyledi hâlümi diger-gûn Ser-mest olubem sözüm hebâdur Her lâf ki eylerem hatâdur Te’sîr salup dimâğâ teşvîr Teşvîr mizâcum etdi tağyîr Men handan ü lâf-ı lutf-ı güftâr Kim söz demeğe olam sezâ-vâr Olsaydı menüm sözümde bir hâl Elbette olurdum ehl-i ikbâl Müstevcib-i izz ü câh olurdum Şâyeste-i bârgâh olurdum Makbûl düşerdüm âstâna Manzûr-ı şehenşeh-i zamâna Ol pâdişeh-i bülend-bîniş Kim hâk-i rehidür âferîniş Müstahfız-ı dîn penâh-ı İslâm Mahdûm-ı zaman melâz-ı eyyâm Ebr-istihsân ü berk-kîne Şâhenşeh-i Mekke vü Medîne Müstakdim-i hak muhill-i bâtıl Sultan-ı murâd-bahş-ı âdil Erbâb-ı hüner ümîd-gâhı Türk ü Arab ü Acem penâhı Deryâ kimi eyleyen demâdem Endîşe-i kurb ü bu‘d-ı âlem Lutf ile veren yahına lû’lû Ebr ile yırağa gönderen su Lû’lûsını eyleyen cihân-tâb Leb-teşneleri dür ile sîr-âb Gerdûn kimi lutf edende zâhir Dâmen dâmen töken cevâhir Gün kimi olanda cûdâ mazhar Hırmen hırmen nisâr eden zer Tugrâ-yı misâl-i Âl-i Osmân Sultân-ı sipeh-şiken Süleymân Yerde düşer olsa feyzi hâke Ta‘n eyleye hâk ruh-ı pâke Gökde nazar etse bir hümâya Hurşîde salur hümây sâye Ger şarka urur sinân-ı ser-keş Gün kimi çıhar sipihre âteş V’er garba çalarsa tîğ-i bürrân Gerdûna yeter şafak kimi kan Dün çerh yana nigâh kıldum Nezzâre-i levh-ı mâh kıldum Gördüm bu hatı ki hâme-i hûr Ol levhde eylemişdi mastûr Bu kasîde Hazret-i Pâdişâh şânındadur Zihî kâmil ki akl-ı nükte-dân derkinde hayrândur Vücud-ı bî-misâli intihâb-ı nev‘-i insândur Felek bir dürc anun zât-ı şerîfi gevher-i yektâ Cihân bir cism anun hükm-i revânı fi’l-mesel cândur Tarîk-i tâati hem mezhebe hem millete nâfi‘ Hilâf-ı meşrebi hem devlete hem dîne noksândur İki kısm eylemiş küfr ile îman yeddi iklîmi Anun hükmindedür ba‘zı vü ba‘zı kâfiristândur Esâs-ı hükmidür ma‘nîde bir sedd-i Sikender kim Anun Ye’cûcdur bir yanı vü bir yanı insândur Binâ-yı kadridür ma‘nîde bir âlî imâret kim Mukarnes tâk-i gerdûn ol imâretden bir eyvândur Muzaffer dâimâ Sultân Süleymân Hân-ı âdil-dil Ki her kim tâbi‘-i fermânı olmaz nâ-müselmândur Cihân-gîrî ki gün tek mülk teshîrine azm etse Muhakkar cilve-gâhı arsa-i Îrân ü Tûrândur Sâhî-tab‘ u mürüvvet-pîşedür kim bahr-ı eltâfı Temevvüc kılsa mevci fakr bünyâdına tûfândur Kemîne kimseye kemter atâsı hâsıl-ı deryâ Muhakkar meclise bezl-i hakîre behre-i kândur Vücûd-ı pâki-le Hak rahmetidür âleme nâzil İtâat ehline gösterdiği adl ile ihsândur Süleymân bârgâhıdur yakîn heybetlü dergâhı Kim anda dîvler tâbi‘ perîler bende-fermândur Muazzam leşkeridür bir bulut kim düşmene andan Firengîler sadâsı ra‘d toplar daşı bârandur Semendi seğridende lâmi‘ olmış ahter-i sâkîb Sipâhı deprenende mevce gelmiş bahr-ı ummândur Seferde çekmek içün haşmet ü ikbâl esbâbın Arâbe arş levhi ordusı gerdûn-ı gerdândur Zamânında yetüp cem‘iyyet-i esbâba ârifler Olup derhem hemîn mahbûblar zülfi perîşândur Halâyık subh-tek handân olup mihr-i cemâlinden Dil-i sûzân ile devrinde ancak şem‘ giryândur Havâdisden mizâc-ı mülk tağyîrine imkân yoh Kemâl-i adl ile tâ mülke Osmân oğlu sultândur Bi-hamdi’llâh bugün havf ü hatâdan şer‘ nâmûsın Bulup tevfîk-ı nusret sahlayan Sultân Süleymândur Nişân-ı feyzidür ol nusret ü ikbâl kim hâlâ Ne yan kim azm kılsa rehberi te’yîd-i Yezdândur Dil ü cândan Fuzûlî izz ü ikbâline ol şâhun Rızâ-yı Hakk içün dâim duâ-gûy ü senâ-hândur Çü oldur hâmî-i İslâm vâcibdür anun medhi Ne kim medhinden özge söz demiş andan peşîmândur İlâhî bâkî olsun dâim insan-perver ikbâli Cihân-ı fânî içre tâ binâ-yı nev‘-i insândur Yâ Rab ki muzaffer ola dâim Zâtiyle binâ-yı adl kâim Şâyeste ana serîr ü efser Âlemlere adli sâye-güster Bu sebeb-i nazm-ı kitâbdur ve Bâis-i irtikâb-ı azâbdur Sâkî dut elüm ki haste-hâlem Gam reh-güzerinde pây-mâlem Sensen men-i mübtelâya gam-hâr Senden özge dahi kimüm var