Leylâ Vü Mecnûn 3001-3098

Zâr ağladı eyle kim hem ol dem Âhı ünine yığıldı âlem El cem‘ olup etdiler nezâre Mecnûn-ı siyâh-rûzgâra Kabr üstine gördiler yıhılmış Cânâneye cân nisâr kılmış Ahvâline ağlayup serâser Defn etmeğin etdiler mukarrer Gasl eyleyüben ten-i nizârın Dildârıun açdılar mezârın Koydılar anı hem ol mezâra Gam-nâk yetişdi gam-güsâra Rûh oldı felekde rûha hem-râz Ten oldı ten ile yerde dem-sâz Ref‘ oldı teallukât-ı hâil Matlûbına tâlib oldı vâsıl Bir bezm iki şâha mahfil oldı Bir burc iki mâha menzil oldı Kabr üstine koydılar nişâne Fâş oldı bu mâcerâ cihâna Tavfında kılup murâd hâsıl Ol kabre halâyık oldı mâil Geçdükçe zamân mükerrem oldı Hâcet-geh-i ehl-i âlem oldı Budur eser-i mahabbet-i pâk Hoş mertebedür bu kılsan idrâk Ol meşhede Zeyd olup mücâvir Âsâr-ı sadâkat etdi zâhir Ta‘mîr içün etdi çoh atâlar Tedrîc ile kıldı çoh binâlar Peyveste harâret-i cigerden Kandîl-i mezârın etdi rûşen Cârûb ile âb olanda matlûb Müjgân ile eşki âb ü cârûb Her lahza kılurdı tâze mâtem Kılmazdı figân ü nâlesin kem Ol mûnis-i müşfik ü muvâfık Bir gece karîb-i subh-ı sâdık Bîmâr teninde kalmayup tâb Kılmışdı mezâra yasdanup hâb Hâb içre görindi ol figâra Bir bâğda iki mâh-pâre Ruhsârlarında zevkden nûr Bîm-i gam ü derd-i gussadan dûr Hoş-vakt ü neşât-mend ü dil-şâd Ağyâr taaruzından âzâd Her meh-veşe min ferişte-sûret İhlâs ile olmış ehl-i hidmet Sordı ki bular ne mâhlardur Ne rütbelü pâdişâhlardur Bu ravza ne ravza-i berîndür Bu kavm ne kavm-i nâzenîndür Budur dediler riyâz-ı Rıdvân Bu kavm-i huceste hûr ü gılmân Bu iki meh-i huceste-ruhsâr Mecnûn ile Leylî-i vefâ-dâr Çün vâdî-i aşka girdiler pâk Ol pâkliğ ile oldılar hâk Menzilleri oldı bâğ-ı Rıdvân Çâkerleri oldı hûr ü gılmân Çün munda rızâ verüp kazâya Sabr eylediler gam ü belâya Getdükde cihân-ı bî-vefâdan Kurtıldılar ol gam ü belâdan Çün Zeyd yuhudan oldı bîdâr Bu nükteni etdi halka izhâr Halkun olup i‘tikâdı efzûn Ol kabre ziyâret oldı kânûn Tamâmî-i sühan Sâkî mütegayyir oldı hâlüm Söylemeğe kalmadı mecâlüm Min-ba‘d ziyâde verme bâde Rahm eyle ki ser-hoşem ziyâde Hoş gaflet ile geçürdüm eyyâm Bilmem ki n’olur işüm ser-encâm Ser-mâye-i ömr getdi elden Sûd etmedüm etdüğüm amelden Feryâd bu cevrden ki gerdûn Ahvâlümi eyledi dîger-gûn Dün dîde-i ter kılup güher-bâr Gerdûna dedüm ki ey cefâ-kâr Hergiz revişünden olmadum şâd Dâm-ı gam ü mihnetünden âzâd Ahbâba nakîz devr edersen Erbâb-ı kemâle cevr edersen Mecnûn eğer olsa idi câhil Olmazdun itâatinde kâhil Fermânına inkıyâd ederdün Gönlini müdâm şâd ederdün Ehl-i hüner olduğı sebebden Sâhib-nazar olduğu sebepden Akrânı içinde hâr kıldun Bî-izzet ü i‘tibâr kıldun Leylî ger olaydı bir hayâsuz Ya sen kimi mihrsüz vefâsuz Olmazdı ana hemîşe cevrün Kâmınca müdâm olurdı devrün Fazl ehline mâil olduğından İdrâk ile kâmil olduğından Dâim gam elinde zâr edüpsen Âşüfte-i rûzgâr edüpsen Men hem ger olaydum ehl-i tezvîr Etmezdün i‘ânetümde taksîr Senden garazum olup ser-encâm Devründe mana olurdı ârâm Çün ehl-i vekâr ü neng ü ârem Cevrünle hemîşe hâr ü zârem Bu yüzden imiş senün medârun Var imdi ki yohdur i‘tibârun Gerdûn eşidüp menüm itâbum Verdi bu edâ ile cevâbum K’ey sûret-i hâlden habersüz Her hikmete ayb eden hünersüz Men emre muvâfık eylerem devr Hikmetde vefâdur etdüğüm cevr Ammâ sen eden amel hatâdur Kim pîr-i tarîkatün hevâdur Şâirliğe iftihâr edüpsen Kizbi özüne şiâr edüpsen Mecnûn dedüğün vücûd-ı kâmil Her dânişe menden oldı kâbil Dîvâne ana sen eyledün ad Senden ana yetdi zulm ü bî-dâd Leylî dedüğün meh-i tamâmı Men perdede sahladum girâmî Rüsvâ-yı halâyık eyledün sen Min ta‘neye lâyık eyledün sen Geh Nevfele özr kıldun ıtlâk Geh İbni Selâma zulm ilhâk Şerm et bu ne herzedür ne mühmel Ne İbni Selâm hansı Nevfel Şerh eylemek eyledün fesâne Kıldun olarun sözin behâne Gördi çürümiş sünükler âzâr Töhmetlerüne olup giriftâr Emvât mezâlimine girdün Âsûdelere azâb verdün Cürmine olanda halk mülzem Lâzım sorılur bu iftirâ hem Yetmez mi bu bâis-i azâbun Bu mes’elede nedür cevâbun Ey tûtî-i bûstân-ı güftâr Sarrâf-ı sühan Fuzûlî-i zâr Aldanma eğer sipihr-i lâib Ta‘n ile sana dediyse kâzib Eş‘âra abes deyüp usanma Ser-mâye-i nazmı sehl sanma Sözdür güher-i hizâne-i dil İzhâr-ı sıfât ü zâta kâbil Cân sözdür eğer bilürse insân Sözdür ki deyerler özgedür cân Bi’llah bu yaman mıdur ki hâlâ Emvâta söz ile verdün ihyâ Mecnûn ile Leylîni kılub yâd Ervâhlarını eyledün şâd Bu beyân-ı özr-i te’lîf-i kitâbdur ve Tarîh-i zamân-ı feth-i bâbdur Ey kilk-i revende bâreka’llâh Oldun men-i reh-neverde hem-râh Min sa‘y ile hâcetüm bitürdün Bir menzile âkibet yetürdün Rahmet sana kim sen etdün imdâd Bu eski binâyı etdüm âbâd Eşk ile derûnı sîm-endûd Âh ile bîrûnı anber-âlûd Mahzenleri genc-i gevher-i derd Revzenleri menfez-i dem-i serd El-kıssa müretteb oldı bir bâğ Her lâlesi bağrı üzre bin dâğ Hûn-ı ciger âb-ı cûy-bârı Nevk-i müje ebr-i nevbahârı Ol dem ki bu nüsha oldı merkûm Leylî Mecnûn adına mersûm İzhâra gelüp rümûz-ı vahdet Vahdetde tamâm olup hikâyet Târîhine düşdiler muvâfık Bir olmağ ile ol iki âşık Bu erbâb-ı vefâdan tevakku‘-i kabûl-i ma‘zeretdür ve Ashâb-ı zekâdan temennâ-yı duâ-yı mağfiretdür İnsâf ver ey hasûd insâf Ta‘n etme ki cevherün değül sâf Ahvâlümi gör harâb ü muztarr Endûh-ı zemâneden mükedder Söz dâiresi değül bu ahvâl İnsâf mana ki olmazem lâl Menden tama‘ etme fikr-i sâib Ahvâlümedür sözüm münâsib Azdur deme cevherüm safâsın Bir sor ki ne verdiler bahâsın Bi’llah ger olaydı bir hırîdâr Min genc-i nihân kılurdum izhâr Fi’lcümle bu hem ki oldı mastûr Bir şevk ile zevkden değül dûr Ayb-ı hüner ihtiyâr kılma Şi‘rüm hasedin şiâr kılma Bîhûde yeter taarruz eyle Ger kâdir isen cevâb söyle Terk eyle taarruz u inâdı Kim vâdî-i cehldür bu vâdî Dem hayr sözinden ur demâdem V’er hayr demezsen ebsem ebsem