Ses...

elime her kalemi alışta mürekkep yerine üzerine gözyaşıyla yazdığım bu kaçıncı kâğıt? bu kaçıncı kâğıt? sana şiir diye başladığım ve buruşturup bir kenara attığım ıssız bir dünyada bir ışık gibiydin ufuk çizgisine verev bakan bir ressamın en güzel tablosunu çizeceği o an tüm renklerin firarına tanık olduk görmeyen gözlerimizle hüznümü sakladığım sakin ve sevecen sesti oysa o an tual üzerine hıçkırıktan koparak düşüverdi renk oldu SES... kirpiğine bir intihar hüznünü asıp öylece gitmek yakışmadı sağ böğrünü delip geçse de güneşin bir kuyrukluyıldız tarumar edilse de sevda çiçekleri karanlıklar ortasında bir ateşböceği misali aydınlatıyorken bir deniz fenerini mavisine kan damladı kanadı SES… kaptan-ı derya olsam kâr etmedi destursuz bir korsan gelip yalnızlar rıhtımına sürükleyip batırırken gemilerimi denizkızlarının saçlarında toka gibi ışıl ışıl parladı SES… aşk şarabını yudum yudum içerek en sarp dağları adım adım geçerek bir yakamozun sırtında geldi öpüverdi kulaklarımdan en tatlı tınısıyla notasının vay be! dedirtmeden yaptıklarına gözlerimde biriken kederleri savuruverdi uzaklara meltemler gibi yumuşak esti SES… bir Cezayir menekşesinin yaprağında çiğ damlası gibi gördüm onu Yakup'un gözüne sürdüğü Yusuf'un gömleği gibi yüreğime dokunuverdi tekrar döndürdü hayata kendince delice ve sessizce giriverdi olduğu yere şiirden notaya uzanıverdi şimdi SES