غزل شمارهٔ ۷۳

تو را رسم ست اول دل ربایی نخستین مهر و آخر بی وفایی در اول می نمایی دانه خال در آخر دام گیسو می گشایی چو کوته می نمودی زلف گفتم یقین کوته شود شام جدایی ندانستم کمند طالع من ز بام وصل یابد نارسایی بر آن بودم که از آهن کنم دل ندانستم که تو آهن ربایی من آن روز از خرد بیگانه گشتم که با عشق تو کردم آشنایی نپندارم که باشد تا دم مرگ گرفتار محبت را رهایی مرا شاهی چنان لذت نبخشد که اندر کوی مه رویان گدایی سحر جانم برآمد بی تو از لب گمان بردم تویی از در درآیی چو دیدم جان محزون بود گفتم برو دانم که بی جانان نپایی