غزل شمارهٔ ۹

که بود آن ترک خون آشام سرمست که جانم برد و خونم خورد و دل خست درآمد سرخوش و افتادم از پای برون شد مست و بیرون رفتم از دست سپر بر پشت و تیغ کینه در مشت کمان در دست و تیر فتنه در شست فغان جای نفس از سینه برخاست جنون جای خرد در مغز بنشست نه تیرش هست تیری کش توان جست نه زخمش هست زخمی کش توان بست نه چشم از نیش تیرش می توان دوخت نه هیچ از پیش تیرش می توان جست وفا و مهر در جان و دلش نیست جفا و جور در آب و گلش هست به کام دشمنان از دوست ببرید به رغم یار با اغیار پیوست هلاک آن تن که بی یاد رخش زیست اسیر آن دل که از دام غمش رست عزیز آن جان که از عشقش شود خوار بلند آن سر که در راهش شود پست ندیدم تا ندیدم چشم مستش که وقتی آدمی بی می شود مست بهل تا سر نهم بر خاک تسلیم که چون ماهی اسیرم کرده در شست برون نه یک قدم قاآنی از خویش که از قید دو عالم می توان رست بهار و عهد صاحب اختیارست بباید باده خورد و توبه بشکست