شمارهٔ ۱۴۰

گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد از آن که دررسد از راه میهمانش و لرزد نفس به گرد دل از مهر می تپد به فراقت چو طایری که بسوزانی آشیانش و لرزد منم به وصل به گنجینه راه یافته دزدی که در ضمیر بود بیم پاسبانش و لرزد دگر به کام خود ای دل چه بهره برد توانی ز ساده ای که زنی بوسه بر دهانش و لرزد نترسد ار ز گسستن خدا نخواسته باشد چرا رسد سر آن طره بر میانش و لرزد ز شور ناله دل دارد اضطراب روانم چو رایضی که ز کف در رود عنانش و لرزد ز جنبش مژه مانی دم نگاه به مستی که بی اراده جهد تیر از کمانش و لرزد ز شیخ وجد به ذوق نشاط نغمه نیابی مگر به دل گذرد مرگ ناگهانش و لرزد فغان ز خجلت صراف کم عیار که ناگه برآورند زر قلب از دکانش و لرزد گر از فشاندن جان شور نیست در سر غالب چرا به سجده نهد سر بر آستانش و لرزد