شمارهٔ ۱

جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را کنم زنجیر پای خویشتن دامان صحرا را به بزم می پرستان محتسب خوش عزتی دارد که چون آید به مجلس شیشه خالی می کند جا را اگر شهرت هوس داری اسیر دام عزلت شو که در پرواز دارد گوشه گیری نام عنقا را به بزم می پرستان سرکشی بر طاق نه زاهد که میریزند مستان بی محابا خون مینا را شکست از هر در و دیوار می بارد مگر گردون به رنگ چهره ما ریخت رنگ خانه ما را ندارد ره به گردون روح تا باشد نفس در تن رسایی نیست در پرواز مرغ رشته در پا را غنی روز سیاه پیر کنعان را تماشا کن که روشن کرد نور دیده اش چشم زلیخا را