شمارهٔ ۷۵ - سید نعمت الله فرماید

مرا حالی ست با جانان که جان در بر نمی گنجد مرا سری ست با دلبر که دل در بر نمی گنجد در جواب او به گرما گر شود مویینه مویی درنمی گنجد برون از جامه کتان مرا در بر نمی گنجد چه حالات است در تشریف هرکس درنمی یابد چه اسرار است در دستار در هر سر نمی گنجد به نزد اطلس و والا خیال شده بافی کن که در جمع سبک روحان پریشان درنمی گنجد تو هر عطری که می سوزی به زیر دامن جامه ز شوق سوختن آن عطر در مجمر نمی گنجد حریف صوف و کمخایم ندیم حبر و خارایم محامدگوی والایم سخن دیگر نمی گنجد اگر باشد نهالی نرم دست و جامه خواب شرب تفت از خرمی زیبد که در بستر نمی گنجد ز بس رخت زمستانی که قاری در بر آورده به هر بابی که در می آید او بر در نمی گنجد