شمارهٔ ۱۸۳

بی یاد دوست در دل مستان سرور نیست بی روی او بکعبه و بت خانه نور نیست هرچند قدس ذات ز اشیا منزهست در هیچ ذره نیست که حق را ظهور نیست واعظ ز من برآ و مگو قصه منبری بگذر ازین مقام که جای حضور نیست چون آفتاب حسن جهانگیر جلوه کرد این جلوه را ببیند هرکس که کور نیست جان را حیات داد دل و دیده را جلا این عشق چاره ساز کم از نفخ صور نیست زاهد بزهد و توبه و تقوی مزینست چون نیست نیست نشایه او بی غرور نیست در راه آشنایی و اسرار معرفت جانی که غیربین بود آن جان غیور نیست در عاشقی گریز که دارالامان هموست کانجا همه هدایت حقست و زور نیست قاسم بهشت حضرت حق را بجان طلب کان جلوه گاه حور و مقام قصور نیست