شمارهٔ ۲۰۱

0 الورقة الذهبية

مرا با روی تو پیوسته روییست زیانی نی که از وجه نکوییست هوس دارم که در پایت بمیرم بعالم هر کسی را آرزوییست ز شوق چشم میگونش خرابیم شراب ما نه از جام و سبوییست بجست و جوی او دل خستگان را ز آب دیده هر دم شست و شوییست ز جامش جرعه ای تا بر زمین ریخت بعالم عاشقان راهای و هوییست جرسها را فغان الرحیلست تنم از بیم هجران همچو موییست ز حسن یار و شوق جان قاسم میان شهر هر جا گفت و گوییست