شمارهٔ ۲۷

مست از شراب عشق کن این عقل دوراندیش را از تو گدایی میکند خیری بده درویش را ای نور ایمان روی تو وی جمله احسان خوی تو ای کعبه جان کوی تو خیری بده درویش را دست و دلی دارم تهی و ز نار غم خواهم بهی درویشم و شی ء اللهی خیری بده درویش را ای جمله جانها ریش توافتاده سرها پیش او ای جان ما درویش تو خیری بده درویش را ای هر دو عالم جود توای نفس ما خشنود تو ای بود ما از بود تو خیری بده درویش را ای شاهد فرد احدای مالک ملک ابد امید می دارد خرد خیری بده درویش را دل با تو دارد حالتی خواهد ز وصلت شربتی بر جان او نه منتی خیری بده درویش را غایت ندارد آن کرمقاسم گدا شد لاجرم ای پادشاه محتشم خیری بده درویش را