شمارهٔ ۴

قبله جان من تویی گیل فرشته رنگ و بو ماه سپهر مکرمت سرو ریاض آرزو گیل نه ای فرشته ای وز دل و جان سرشته ای گیل که بو که بو چنین حوروش و فرشته خو می دل و دین تی فدا خوا ببری که وس خوشی قبله تویی کجا روم شهر به شهر و کو به کو تی سر زلف مشک بو آنچه به من کری ز جان شرح دهم اگر بود با تو مجال مو به مو آینه را اگر رسد عکس جمال تو دمی کی رسد آنکه باشدش با تو مجال روبه رو دوش به غمزه گفته ای او ز نما ترا به غم نوبت دیگر از کرم قصه دوش باز گو گفتمش ای مراد جان وعده وصل کرده ای گفت که آن حکایتا وا مطلب که آن بشو گفتمش ای عزیز من خوار شدم ز عشق تو گفت که نانه خوار بین کاوره فن لا و لو گفتم عاشق تویم چیست بگو دوای من گفت مگوی این سخن بی تو مرا به سر بشو قاسمی از فراق و غم گم شد و بی خبر ز خود گم شده فراق را از کرم تو و از جو