شمارهٔ ۴
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
درویش که حرف او بصورت پنجست
هریک بمثابه ای که بیش از پیشست
دالست دلیل آنکه با درد بساز
گر بر تن تو هر سو مو صد نیشست
را روی و ریا مکن که این روی و ریا
رسوایی بیگانه و رنج خویشست
و اوست وداع غیر مولی کردن
وین کار چنین کار یکی بی خوشست
یا یک دل و یک رنگ شو اندر ره عشق
یکتا نشود هر آنکه او با خویشست
شین آنکه کند شکر و شکایت نکند
وندر پی خصم خویش نیک اندیشست
آنرا که چنین پنج خصایل دادند
دریاب و درو گریز کو درویشست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş