شمارهٔ ۴۰۸

بآرزوی تو در خاک می روم در خاک بجست و جوی تو از خاک برجهم چالاک جهان بگشتم و آفاق را سفر کردم ندیده ام بجمال تو از سمک بسماک اگر دمی نظری جانب من اندازی گذر کنم بزمانی ز انجم و افلاک بحال خود نظری کن که جان جانهایی تویی خلاصه تقدیر و زبده لولاک چسان لطیف و ظریفی که از لطافت و حسن قدم بکلبه احزان من نهی حاشاک تو روح پاکی اگر حرص و آز بگذاری بجان پاک تو سوگند می خورم زر پاک جهان پرست ز نور خدای عز و جل ولیک دیده اعمش نمی کند ادراک تو شاه عشقی اگر خویشتن نگه داری که گفته اند که الله وال من والاک بقاسمی نظری کن که نیک حیرانست اله ارض و سمایی و لا اله سواک