شمارهٔ ۴۸۵

این سخن نیست به اندازه که من می گویم من نمی گویم اگر چند که من می گویم خود سخن چیست بگو قصه اسرار ازل تو مپندار که من با تو سخن می گویم خود سخن گوید و خود می شنود غیر کجاست این سخن را همه جا سر و علن می گویم دایم از حضرت آن دوست سخن خواهم گفت چون نگویم سخن از حب وطن می گویم در سماع فرح عشق تو خوش می باشم همه در تن تن تن در تن تن می گویم سر اسرار ازل را به بیان می آرم وصف آن گوهر دریای عدن می گویم بر خطا حمل مکن قول من ای خواجه حکیم وصف رخساره آن ماه ختن می گویم بس عجب تشنه لبم بهر تسلی دایم سخن از لاله سیراب و سمن می گویم من چو در لشکر عرفان تو منصور شدم دایم از واقعه دار و رسن می گویم پیش یعقوب ز یوسف خبری می آرم با محمد سخن ویس قرن می گویم چند گویید به قاسم که سخن فاش مگو قاسمی را چه گناهست که من می گویم