شمارهٔ ۵
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزه
غریب و خسته و مهجور بی خطا بوزه
شنیده ام که دوا درد را کند چاره
چه چاره چون که من خسته را دوا بوزه
رقیب را چو سوال از وصال او کردم
بلا بوزه من دل خسته را بلا بوزه
مگر که چشم تو سودای کافری دارد
که ترک غمزه زن اولاد مصطفی بوزه
بگو که بوز نما تا به چند وعده دهی
امید نو زنم و نو وزین مرا بوزه
هزار جان به فدای تو قاسمی بر باد
بداد و درد تو او را به صد جفا بوزه
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş