قطران تبریزی

ای وصل و هوای مهر تو بس ما را مهر تو بفرساید ازین پس ما را پرهیز بس از مردم ناکس ما را طعنه نزند بدین سخن کس ما را

بتی بروی چو لاله شکفته بر دیبا تنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا دلم بصحبت او همچو پشت او شده راست تنم ز فرقت او همچو زلف اوست دو تا…

تا فتنه دلم بر آن لب میگونست صبرم کم و عشق هر زمان افزونست گویند برون فتاد رازت چونست چون راز درون بود که دل بیرونست

بسرای سپنج مهمان را دل نهادن بممسکی نه رواست زیر خاک اندرونت باید خفت گرچه اکنونت خواب بر دیباست…

خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم دل با دل تو به دوستی بسته بوم تا بی تو بوم ز درد غم خسته بوم چون با تو بوم ز دردها رسته بوم

گر ندیدی بهشت و حورالعین اینک این مجلس امیر ببین جام می را چو حوض کوثر دان ساقیان را بسان حورالعین…

تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغ پر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ دیو است زاغ گویی مقری است عندلیب کز بانک او ز باغ هزیمت گرفت زاغ…

از بس که ز ناکسان رسید آزارم این شهر همی به ناکسان بگذارم چون باز وفا و مهر تو یاد آرم من یاد محال ناکسان بردارم

آرامش جان من آرام روان من روشن بتو چشم من شادان بتو جان من بالات چو تیر من مژگان چو سنان من گیسو چو کمند من ابرو چو کمان من…

تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغ ابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ از لب دریا برآمد بامدادان خیل ابر و آسمان از وی شود پر خیل گردو دود و داغ…

ای دوست بیا تا ره دیگر گیریم وآزار و جفاها ز میان برگیریم یکدیگر را خود به بر اندر گیریم کینه بنهیم و صحبت از سر گیریم

آواره شد از مسکن و مأوا صنم من از طعنه بدگوی و ز بیغاره دشمن هم بسته زبانم من و هم خسته روانم من هم سوخته جانم من و هم سوخته خرمن…

دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریف عیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف بگذاشتم به شادی تا روز عمر خویش با دلبری مساعد و با باده لطیف…

یوسف رویی کز او فغان کرد دلم چون دست زنان مصریان کرد دلم ز آغاز ببوسه مهربان کرد دلم وامروز نشانه غمان کرد دلم

از یار بریدن بسزا وار گزیدن مستم ز بنفشه بسمن برگ گزیدن چون سیم کشیده شده مویم بجوانی از راز نهان کردن و اندیشه کشیدن…