شمارهٔ ۵۹ - در غزل است

لشکر کشید عشق و مرا در میان گرفت خواهند مردمانم از این در زبان گرفت اندر زبان خلق فتادم ز دست عشق تا بایدم بلا به در این و آن گرفت جانا غلام عشق تو گشتم به رایگان می بایدت مرا به عنایت عنان گرفت آزاد و پادشاه تن خویشم ای نگار آخر مرا به بنده همی بر توان گرفت نالنده گشت بلبل عشقم که مر تو را طاوس حسن بر سر سرو آشیان گرفت با آفتاب و ماه و ستاره است آسمان گویی که نسخت رخ تو آسمان گرفت چون خط دمید گرد رخت عشق نعره زد کامد سپاه زاغ و صف بوستان گرفت برکند عشق خیمه و از لشکر جمال ترکان گریختند که هندو جهان گرفت ایمن نشسته بودم در کنج عافیت آمد بلای عشق و مرا ناگهان گرفت از گوشه ای برآمد از این شوخ دلبری بربود دل ز دستم و پای از میان گرفت باز شکار جوی قوامی ندیده ای شاهین عشق کبک دلت را چنان گرفت