بخش ۱۱ - اما آداب اجابت

آن است که فرق نکند میان درویش و توانگر و از دعوت درویش ترفع نکند که رسول ص مساکین را اجابت کردی و حسن بن علی رضی الله عنهما روی به قومی درویشان برگشت نان پاره ای در پیش داشتند و می خوردند و گفتند یابن رسول الله موافقت کن فرود آمد از ستور و موافقت کرد و گفت خدای تعالی متکبران را دوست ندارد چون بخورد گفت اکنون فردا شما نیز مرا اجابت کنید و دیگر روز ایشان را طعامهای نیکو بساخت و بنشست با ایشان به هم و بخوردند ادب دوم آن که اگر داند که میزبان منت بر وی خواهد نهاد نزدیک وی تعللی کند و اجابت نکند بلکه میزبان باید که اجابت وی فضلی و منتی شناسد و همچنین اگر بداند که در مال وی شبهتی است یا اگر در آن موضوع منکری است چون فرش دیبا و مجمر سیمین یا بر دیوار صورت جانوران است یا بر سقف یا سماع رود و مزامیر تنبت یا کسی مسخرگی می کند یا فحش می گوید یا زنان جوان به نظاره مردان می آیند این همه مذموم است و نشاید به چنین جای حاضر شدن همچنین اگر میزبان مبتدع بود یا فاسق یا ظالم یا مقصود وی لاف و تکبر است باید که اجابت نکند و اگر اجابت کند و چیزی از این منکرات ببیند و منع نتواند کرد واجب باشد بیرون آمدن ادب سیم ان که به سبب دوری راه منع نکند بلکه هرچه احتمال تواند کرد در عادت احتمال کند و در توریه است که یک میل برو و بیمار را عیادت کن از دو میل جنازه را تشییع کن و از سه میل دعوت را اجابت کن و از چهار میل برادر دینی را زیارت کن ادب چهارم آن که اگر روزه دار بود منع نکند لیکن حاضر شود و اگر میزبان را وحشت نباشد بر بوی خوش و حدیث خوش قناعت کند که میزبانی روزه دار این باشد و اگر رنجه خواهد شد بگشاید که مزد شادی دل مسلمانی از روزه نافله بسیار فاضلتر و رسول ص انکار کرده است که چنین کند و گفته است که برارد تو برای تو تکلف کند و تو گویی من روزه دارم بزهکار باشی ادب پنجمآن که اجابت بر نیت راندن شهوت شکم نکند که این کار بهایم بود ولیکن نیت اقتدا کند به سنت رسول ص و نیت حذر کند از آن که رسول ص گفته است که هرکه دعوت اجابت نکند عاصی است در خدای و رسول و بدین سبب گفته اند گروهی که اجابت دعوت واجب است و نیت آن کند که برادر مسلمانی را اکرام کند که در خبر است که هرکه مومن را اکرام کند خدای تعالی را اکرام کرده باشد و نیت کند که شادی به دل وی رساند که در خبر است که هرکه مومنی را شاد کند خدای تعالی را شاد کرده باشد و نیت زیارت میزبان کند که زیارت برادران از جمله قربات عظیم است و نیت صیانت خود کند از غیبت تا نگویند که از بدخویی و تکبر نیامد این شش نیت است که وی را بر هر یکی ثوابی باشد و مباحات در چنین نیات از جمله قربات گردد و بزرگان دین جهد کرده اند تا در هر حرکتی و سکونی ایشان را نیتی بوده است که با دین مناسبت دارد تا از انفاس ایشان هیچ ضایع نشود